http://japatrees.nl/wp-content/uploads/2014/05/PINDAKAAS-SUSHI-1050x750.jpg

Games & Geeks

Een gastblog van Roderick Leeuwenhart

Het cliché van gamejournalisten is dat ze allemaal stiekem azen op een baan waarin ze de games zelf mogen schrijven. Ik was daarin geen uitzondering, hoewel het stukjes schrijven me altijd veel plezier heeft gebracht. Ik zet dit in de verleden tijd, want het tijdschrift waar ik jaren voor schreef, [N]Gamer, is al een tijdje haaienvoer. In plaats van games ben ik toen maar boeken óver games gaan schrijven.

Nu moet ik niet overdrijven, Pindakaas en Sushi gaat niet precies over games. Het is een verhaal dat zich afspeelt op een animecon, de Japanse festivals die in Nederland al vijftien jaar groeien als kool. Hoofdpersoon Marle is daar voor het eerst, vindt het eigenlijk he-le-maal niks, maar wordt al snel ingepakt door het spektakel. En laten games nou nét een belangrijk onderdeel van zo’n animecon zijn.

Je hebt er bijvoorbeeld de gameroom, tegenwoordig een aanzienlijke hal waar je honderd-en-één dingen kunt spelen. Oud en nieuw. Van Smash Bros en Tales of Xillia 2 tot House of the Dead. En opmerkelijke dingen ook: op Anime 2014 was er een fysieke Katamari Damacy aanwezig, een soort skippybal die je moest rollen. Geniaal. In het boek bezoekt Marle de gameroom en is meteen overdonderd:

Het gebrek aan belichting dwingt me om diep door te dringen in de hal, die door ronkende computers op de temperatuur van een gemiddeld vuurlevel wordt gehouden. De kans is klein dat de ridder hier aanwezig is, maar misschien vind ik iemand uit zijn groep (voor zover die er is) die me vooruit kan brengen. Wat een volk zit hier. Ik zie hoofden die het stereotype bevestigen, met chipswangen boven gekreukte T-shirts. Er zijn jeugdige blikken onder hypnose door kleur en lawaai. Bebaarde mannen spelen een vechtspel. Twee dames zwaaien met gekleurde pistolen. Verderop staat een kring stoelen en een jungle aan controllers met kluwen snoeren eraan. Op het projectorscherm daarboven zoeken tientallen poppetjes paniekerig de uitgang van een doolhof, terwijl een rij bloederige cirkelzagen in beeld zakt.

Op een animecon stikt het echter ook van de cosplayers, waar wederom de gamewereld een prominente rol in speelt. Als ik beter rondkijk zie ik meer en meer iconen die een belletje doen rinkelen.

Die hoofdrolspeler van Assassin’s Creed, wat mijn broer fanatiek speelt op zijn console. Super Mario! En nog een andere Super Mario. En een vrouwelijke Super Mario? En iets wat ik alleen kan omschrijven als Pimp Super Mario.

Gebaseerd op feiten!

pimpmario

Uitgeverij Leeuwenhart heb ik opgericht met een simpele slogan: boeken voor een geek publiek. Dat betekent aandacht voor cosplay, gaming, fan- en geekcultuur in het algemeen, en lekkere genreverhalen zoals sciencefiction en horror. Want gek genoeg is daar nog niet zo heel veel van in Nederland. Misschien heb je daar gewoon gamejournalisten voor nodig, die almaar azen, hongerig als haaien.

roderick_profielfoto_juni_2014_02Roderick Leeuwenhart is de schrijver van Pindakaas en Sushi, de uitgever van Pindakaas en Sushi, de producent van Pindakaas en Sushi, en eet graag Pindakaas en Sushi, maar misschien niet door elkaar, maar misschien ook juist wel. Nu verkrijgbaar op www.pindakaasensushi.nl!




There are no comments

Add yours

Laat een berichtje achter

%d bloggers like this: