http://japatrees.nl/wp-content/uploads/2014/01/Kyudo_Trees.jpg

Dit is nou Japatrees

Nou, Trees. Wat een, ahum, unieke naam heb je.
Het is ook niet mijn echte naam.

Trees is niet je eigen naam?! Ga je ons dadelijk ook nog vertellen dat dit niet je eigen haarkleur is?
Trees is een bijnaam die ik heb gekregen tijdens mijn stagetijd bij Power Unlimited. Het is daar een traditie om iedere stagiair van een nickname te voorzien.

Je werkt er nu toch niet meer? Kun je je echte, hopelijk iets minder belachelijke naam gebruiken.
Ach ja, ik ben er gehecht aan geraakt. Bovendien zijn sommigen nog steeds niet over de schok van het noemen van mijn doopnaam heen, de arme stakkers. De tijd was nog niet rijp.

Vooruit dan. Laten we het over de mindere saaie dingen hebben. Je kan Japans spreken en schrijven, toch?
Yup. Ik heb hier dik 4 jaar voor gestudeerd in zowel Nederland als Japan.

Hoe kom je daar zo in een keer bij?
Nouja het is niet iets wat ik zo tijdens het afleggen van een ontlastende verklaring aan mijn WC-pot heb besloten. Het begon allemaal met, natuurlijk, mijn liefde voor Japan.

Al sinds mijn ouders voor de kleine Trees vreemde voorwerpen, zowel met en zonder tentakels, meenamen vanuit hun zakenreizen naar Japan, ben ik gefascineerd door het verre Oosterse land. Een oord waar mooie geisha’s witte vogelpoep op hun gezicht smeren, waarvan het volk bijna op noedels en rijst lijkt te leven en waar volwassen kerels kunnen genieten van zogenaamde stripboekjes en tekenfilms. Geweldig, toch?

En toen?
Kwam de pubertijd, gepaard met de grote boze wereld genaamd middelbare school. Op eens waren jongens en hoe je het beste puistjes kunt verbergen voor de fotodag, een stuk belangrijker.
Totdat ik me een keer achter de computer bevond en, zo stoer als ik was, stiekem muziek probeerde te downloaden. Iedereen had in the days wel zijn of haar ietwat verdacht programma ervoor, zo zweerde ik bij Kazaa Lite. Nou vond ik een verdacht bestand tussen de lijst. ’Zal vast zo’n virus zijn waar iedereen het over heeft’, zou de verstandige tiener denken. Bleek dit een episode te zijn van een of ander vage cartoon. Inuyasha was de naam, en dit was mijn eerste anime, ook al wist ik toentertijd de benaming niet.
Het was pas sinds ik de computersoos op school binnentrad, dat ik wist dat meerdere mensen graag tekenfilms in een rare taal kijken. Ik maakte nieuwe vrienden en ieder tussenuur waren we de nieuwe episode van Naruto ofzo aan het bespreken. Gelukkig dat ik van die serie ben afgestapt trouwens, no offense. Ik ben doorgegroeid naar ‘meer volwassen’ series.
Ik werd steeds bekender met de wonderlijke wereld van games. Ik was altijd verknocht aan mijn Nintendo spelletjes, een passie die ik met mijn bad-ass gamende oma deelde, maar de term gamer kwam nooit in me op. Tijdens de vele uren in de computersoos kwam ik erachter dat genres als Hack & Slash, MMO, Strategy en Japanse RPG’s volledig mijn ding waren.

Uiteindelijk kwam de tijd om een opleiding te kiezen. Ik was ontzettend slecht in scheikunde, dus een gloeirijke toekomst als arts kon ik wel vergeten. Maar vanwege mijn talenknobbel, gecombineerd met mijn kinderlijke fascinatie voor het vreemde Japan en mijn otaku-hobby’s, was de keuze al snel gemaakt; Japan it is.

En je bent ook zelf naar Japan geweest?
Yup. Helaas maar een keer tot nu toe, maar wel gelijk een half jaar lang in Kyoto.

Enorme cultuurshock of niet?
Ik was er wel op voorbereid natuurlijk, maar toch verbaasde het land en de mensen me iedere dag weer opnieuw.

Positief of negatief?
Beiden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig hoe elegant elk klein aspect van het dagelijkse Japanse leven kan zijn. Van het wassen van je handen bij een tempeltje, tot het lopen door drukke nauwe straatjes. Of hoe men kan zeggen dat ze geen geloof volgen, maar wel bepaalde religieusgetinte tradities in ere houden.
Ik kon me echter iedere keer weer verwonderen hoe Japanners hun ware gevoelens konden verbloemen onder het mom van beleefdheid. Zo stond ik eens alleen bij de karaoke bar, omdat mijn Japanse vriendin niet was komen opdagen. Ze vond het onbeleefd om mijn uitnodiging direct af te wijzen, dus kreeg ik het op deze manier te horen. Maar misschien ben ik wel gek, teveel blootstelling aan octopussen.

Wat is je meest awesome ervaring ooit?
Ik wil zeggen mijn tijd in de club waarvan ik deel uit maakte. Ik heb namelijk gedurende 4 maanden de Japanse kunst van het boogschieten mogen beoefenen. Het waren magische tijden, maar ik mocht ook gelijk het kouhai-sempai systeem meemaken, oftewel ik was een van de onderdanige eerstejaarsstudenten. Strikte regelgeving, rotklusjes en verplichte evenementen kwamen er dus ook bij kijken.
Nee, mijn beste momenten waren ook niet in Akihabara waar ik nerdgasms ondervond.
Het was denk ik wanneer ik nietsvermoedende Japanners mocht laten schrikken. Zo loop je ergens een broodjeszaak binnen, waar je de kassabediendes al hoort smoezelen met elkaar: ‘Oh god, een buitenlander. En nu? Ik ken geen Engels hoor. Weet je wat! Wat ze ook vraagt, we geven haar gewoon dat speciale brood, gemaakt van soja en gedroogde inktviszuignapjes. Dat zullen zelfs buitenlanders lekker vinden.’ Vervolgens krijgen ze bijna een hartaanval wanneer ik nonchalant een bestelling in het Japans plaatste. Ik heb er gratis brood aan over gehouden en niet te vergeten complimentjes over mijn goddelijke lengte.

Nou, dat klinkt alsof je bezoek aan Japan geheel vlekkeloos is verlopen.
Niet echt.

Oh?
Zo heb ik blijkbaar een sociale blunder gegaan tijdens een casual gesprek met een potentiële vriendin. Ik merkte op haar Facebook op dat ze wel eens aan cosplay doet, iets waar ik mezelf ook zo nu en dan schuldig aan bevind. Niet alleen bleef ze het steevast ontkennen, maar ook deed ze het bekende awkward lachje. Hetzelfde gebeurde wanneer ik eens over games begon te praten. Ik leer het ook nooit.

Gênant.
Nouja, het kan erger. Die keer dat ik voor de eerste keer het typische publieke bad een bezoekje bracht bijvoorbeeld.
Zoals alles in de Japanse maatschappij, heeft het bad bepaalde regels, die ik natuurlijk zo dom ben om niet fatsoenlijk door te nemen. Ik vergat mijn eigen zeep en shampoo mee te nemen, want als de arrogante Nederlander die ik ben dacht ik dat dit inbegrepen was. Ik nam heel onzeker en beschamend mijn handdoek mee het bad in, waardoor ik juist ongewilde aandacht op mezelf vestigde. En natuurlijk las ik het bordje ‘pas op, ijskoud water’ van een van de baden niet, maar dankzij mijn gilletje kon ik alle mensen in de ruimte waarschuwen. Voor het geval jullie dit nog niet wisten, lawaai is niet gewenst.

Duidelijk. Heb je nog een mooi, concluderend einde voor dit o zo interessante, spectaculaire verhaal?
Japan is een geweldig, mysterieus land, met haar rijke geschiedenis en cultuur. En ik zal het oord altijd dankbaar zijn voor mijn jeugd vol games en anime. Maar je zult ook de mindere kanten moeten bekijken. Denk bijvoorbeeld aan het terugkerende onderwerp van tentakels (tenzij dit je juist aantrekt), de extreme beleefdheid van het bijna bemoeiende winkelpersoneel, of de vage Japanse TV-shows waarbij het normaal is om wedstrijdje ‘over half-naakte vrouwelijke modellen glijden’ normaal is (nogmaals, tenzij dit juist je ding is).
Hoe dan ook, Japan is een avontuur voor het leven, het zal je altijd blijven verrassen. En dat is juist het mooie eraan.




There is 1 comment

Add yours

Laat een berichtje achter

%d bloggers like this: